Tο όνομα του πατέρα μου ήταν Τζον Κινσέλα. Είναι Ιρλανδικό όνομα.
Γεννήθηκε στην Βόρεια Ντακότα το 1896...
...και ποτέ δεν είδε μια μεγάλη πόλη...
...μέχρι που γύρισε απο την Γαλλία το 1918.
Εγκαταστάθηκε στο Σικάγο, όπου έμαθε να ζεί και να πεθαίνει με τη White Sox.
Πέθανε λίγο όταν έχασαν το Πρωτάθλημα του 1919...
Πέθανε πολύ το ερχόμενο καλοκαίρι όταν οκτώ παίκτες..
..κατηγορήθηκαν πως πληρώθηκαν για να χάσουν το Πρωτάθλημα.
Επαιξε σε μικρές ομάδες, αλλά δεν βγήκε τίποτα απ'αυτό.
Μετακόμισε στο Μπρούκλιν το '35..
..παντρεύτηκε την μητέρα μου το '38..
..ηταν ήδη γέρος άνθρωπος, όταν δούλευε στα ναυπηγεία..
..όταν γεννήθηκα εγώ το 1952.
Το όνομα μου είναι Ρέι Κινσέλα.
Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν τριών και εγώ..
..πιστεύω οτι ο πατέρας μου έκανε οτι καλύτερο μπορούσε.
Αντί για τη μητέρα μου, με έβαζαν στο κρεβάτι και μου έλεγαν ιστορίες..
..ο Μπέιμπ Ρουθ, ο Λου Γκεχριγκ και ο μεγάλος Ξυπόλητος Τζο Τζάκσον.
Ο μπαμπάς ήταν οπαδός των Γιάνκις τότε, έτσι κατευθύνθηκα στους Μπρούκλιν.
Αλλά το '58, οι Ντότζερς έφυγαν, έτσι έπρεπε να βρούμε άλλους λόγους για να μαλώνουμε.
Και το κάναμε.
Οταν ήρθε η ώρα να πάω κολλέγιο..
..διάλεξα αυτό που ήταν πιο μακριά απ'το σπίτι.
Αυτό τον νευρίασε απίστευτα, αν και αυτό ήταν το νόημα.
Επίσημα το παν ήταν τα Αγγλικά μου, αλλά πραγματικά ήταν η δεκαετία του 60..
Διαδήλωνα, κάπνιζα χόρτο..
..και προσπάθησα να μ'αρέσει η μουσική Σιτάρ και έτσι γνώρισα την Αννι.
Το μόνο πράγμα που είχαμε κοινό ήταν οτι ηρθε απ'την Ιοβα..
..και μια φορά είχα ακούσει για την Ιοβα.
Μετά την αποφοίτηση, μετακομίσαμε δυτικά...
..και έμεινε με την οικογενεια της, όσο περισσότερο μπορούσαμε.
Σχεδόν ενα ολόκληρο απόγευμα.
Η Αννι και εγώ παντρευτήκαμε τον Ιούνιο του '74.
Ο πατέρας μου πέθανε εκείνο το Φθινόπωρο.
Λίγα χρόνια αργότερα γεννήθηκε η Καρίν.
Μύριζε περίεργα αλλά την αγαπήσαμε ετσι κι αλλιώς.
Τότε ήρθε στην Αννι μια τρελή ιδέα, οτι μπορούσε να με πείσει να αγοράσω μια φάρμα.
Είμαι 36 χρονών, αγαπάω την οικογένεια μου, αγαπάω το Μπέϊζμπολ...
...και πρόκειται να γίνω αγρότης.
Αλλά μέχρι να ακούσω την φωνή...
...ποτέ δεν είχα κάνει κατι τρελό σε όλη μου την ζωή.
Αν το χτίσεις, θα έρθει.
Ει, Αννι!
- Αννι, τι ήταν αυτό? - Ποιο ήταν τι?
Αυτή η φωνή πριν λίγο. Τι ήταν?
Δεν ακούσαμε τίποτα.
Εντάξει.
Αν το χτίσεις, θα έρθει.
- Εντάξει, πρέπει να το άκουσες αυτό! - Συγνώμη.
Ει, ελα μέσα για δείπνο.
Πάμε γλυκειά μου.
Υπάρχει καμία νταλίκα στην Εθνική που να έχει μουσική?
Οχι. Ει, Καρίν, το φαί ειναι ετοιμο!
- Παιδιά με ράδιο? - Οχι.
- Πραγματικά ακούς φωνές? - Μονο μία.
- Και τι είπε?
"Αν το χτίσεις, θα έρθει."
- Αν χτίσεις τι, ποιος θα έρθει? - Δεν είπε.
- Το σιχαίνομαι οταν συμβαίνει. - Και εγώ επίσης.
Αν το χτίσεις, θα έρθει.
- Να χτίσεις τι? Τι είναι αυτό?
Είμαι εντάξει αγάπη μου.
Απλά μιλούσα στο χωράφι με το καλαμπόκι.
Τέλοσπάντων, περπατούσα στο δρόμο..
...και άκουσα αυτή την φωνή να λέει..
"Καλό απόγευμα Κύριε Ντοντ"
Λοιπόν, γύρισα...
...και ήταν ενα δίμετρο κουνέλι που στηριζόταν στην λάμπα.
- Γιατί το έκανες αυτό? Eίχε πλάκα. - Πίστεψε με. Δεν είχε πλάκα.
Ο άνθρωπος είναι άρρωστος. Πολύ άρρωστος.
Γλυκειά μου, παρε την τσάντα σου. Φύγαμε!
- Θα την πάω εγώ σήμερα. Εχω κάποιες δουλειές να κάνω στην πόλη.
- Πήγαινε!
- Κι αν καλέσει η φωνή ενώ έχεις φύγει? - Πες να αφήσει μήνυμα.
- Γεια. - Γεια.
Σε ολα αυτά τα χρόνια, είχες ποτέ...
Είναι επειδή εχω ακούσει οτι μερικές φορές οι αγρότες στο χωράφι...
Ακούνε πράγματα. Ξέρεις φωνές.
- Ακούς φωνές? - Οχι. Απλά άκουσα οτι μερικοί άλλοι ακούν..
Εγώ φυσικά οχι, ετσι αναρωτιόμουν μήπως κάνω κατι λάθος.
Ακουσες ποτε φωνές εκεί εξω?
- Ποιος ακούει φωνές? - Ο Ρέι. Εξω στις πεδιάδες.
Οχι, δεν ακούω.
Εγώ...
Θορύβους.
Αυτό το αναθεματισμένο τρακτέρ...
Θα πάρω λάδι 3 σε 1. Aυτό θα το λύσει.
Χάρηκα που σας είδα.
Αν το χτίσεις, θα ερθει.
Εντάξει, αυτό ήταν! Ποιος δια...
Ποιος είσαι? Τι θες απο μένα?
Καθίκι.
Αν το χτίσεις, θα ερθει.
Αν το χτίσεις...
..αν το χτίσεις....
...θα έρθει.
Δεν νομίζεις πως είναι κάτι σαν αναδρομή?
Ποτε δεν έπαιρνα χάπια.
Ισως πάρεις κάποια μέρα. Είναι σαν να μπαίνουν ολα στο γρήγορο.
Αννι, είναι κατι περισσότερο.
Γλυκέ μου, γιατί δεν τρώς λίγο?
Νομίζω οτι ξέρω τι εννοεί με το "Αν το χτίσεις, θα έρθει".
- Γιατί εγώ νομίζω οτι δεν είναι καλή ιδέα?
- Νομίζω οτι εννοεί πως αν χτίσω ένα γήπεδο εκεί έξω...
...ο "Ξυπόλητος" Τζο Τζάκσον θα έρθει και θα παίξει ξανά.
Αστειεύεσαι?
Αστειεύεσαι.
Νόμιζα πως η οικογένεια μου είναι τρελή..
..αλλά αυτό είναι το πιο τρελό πράγμα που έχω ακούσει.
- Ξέρω οτι είναι τελείως τρελό.
- Εννοώ.. ο "Ξυπόλητος" Τζό! - Είναι νεκρός. Πέθανε το '51,. Είναι νεκρός.
- Τον απέβαλλαν σωστά? - Σωστά.
- Είναι ακόμα νεκρός? - Απ'οσο γνωρίζω.
- Ξέρεις οτι ο Μπέημπ Ρουθ αντέγραψε το χτύπημα του?
- Αν το ήξερα, θα το ξέχασα.
Ελεγαν οτι είχε απίστευτη κίνηση και ευστροφία.
Θα ήθελα να τον ξαναδώ να παίζει ξανά.
...να παίξει ξανά όπως παλιά.
Περίμενε. Περίμενε μισό λεπτό.
- Πραγματικά σκέφτεσαι να το κάνεις αυτό? - Οχι.
Δεν μπορώ να βρώ ένα καλό λόγο γιατί θα έπρεπε, αλλά...
Είμαι 36. Εχω μια γυναίκα, ένα παιδί και μια υποθήκη...
...και φοβάμαι παρα πολύ οτι γίνομαι σαν τον πατέρα μου.
- Τι σχέση έχει με όλα αυτά?
- Ποτέ δεν τον συγχώρησα που γερνούσε.
Την εποχή που ήταν στην ηλικία που είμαι τώρα..
..ήταν αρχαίος.
Πρέπει να είχε όνειρα, αλλά ποτέ δεν έκανε τίποτα γι'αυτά.
Απ'αυτά που ξέρω, ίσως να άκουγε φωνές επίσης..
..αλλά σίγουρα δεν έδινε σημασία.
Ποτέ δεν έκανε κάτι αυθόρμητο όσα χρόνια τον ήξερα.
Φοβάμαι οτι αυτό συμβαίνει με μένα..
..και κάτι μου λέει πως αυτή είναι η τελευταία μου ευκαιρία..
..να κάνω κάτι.
Θέλω να φτιάξω αυτό το γήπεδο.
Πιστεύεις είμαι τρελός?
- Ναί.
Αλλά επίσης πιστεύω πως αν πραγματικά νιώθεις πως πρέπει να το κάνεις..
..τότε πρέπει να το κάνεις.
- Τι διάολο κάνει? - Ξεριζώνει το καλαμπόκι του.
- Γιατί?
Ο Τάι Κομπ τον αποκάλεσε τον μεγαλύτερο αριστερό όλων των εποχών.
Είπε πως το γάντι του, ήταν το μέρος όπου οι τρίπλες πέθαιναν.
- Μπορούσε να χτυπήσει? - Αν μπορούσε να χτυπήσει?
Μέσος όρος .356, ο τρίτος υψηλότερος στην ιστορία.
- Γιατί τον αποκαλούσαν "Ξυπόλητο Τζό"?
- Οταν ήταν ασήμαντος...
...αγόρασε ενα καινούργιο ζευγάρι αθλητικά παπούτσια και τον πόνεσαν τα πόδια του.
Στην έκτη αλλαγή τα έβγαλε και έπαιξε με τις κάλτσες.
Οι άλλοι παίχτες του έκαναν πλάκα, τον έλεγαν "Ξυπόλητο Τζο" και του έμεινε το όνομα.
- Θα χάσει την φάρμα του.
- Τι βλάκας.
- Τότε το 1919, η ομάδα του, η Chicago White Sox..
..έστησαν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
- Τι σημαίνει "έστησαν"? - Σημαίνει πως έχασαν επίτηδες.
Οι Γκάμπλερς τους πλήρωσαν όλους.
Εκτός απ'τον "Ξυπόλητο Τζό".
Πήρε τα λεφτά τους, αλλά κανένας ποτέ δεν απέδειξε οτι έκανε το παραμικρό...
..για να χάσει αυτούς τους αγώνες.
Αν το έστησε, πως εξηγείς οτι πέτυχε .375 στους αγώνες...
...και δεν έκανε κανένα λάθος?
- Δεν μπορώ να το εξηγήσω.
12 χτυπήματα συμπεριλαμβανομένου το μόνο τρέξιμο προς την βάση...
..και είπαν "προσπαθεί να χάσει"?
Είναι γελοίο.
Ο Επίτροπος του Μπέιζμπολ απέβαλλε οκτώ απ'τους παίκτες..
..μαζί και τον μεγάλο Ξυπόλητο Τζό Τζάκσον για πάντα.
- Τι σημαίνει "αποβάλλω"?
- Σημαίνει οτι ποτέ δεν τον άφησαν να παίξει ξανά.
Ο πατέρας μου, μου είπε πως τον είδε χρόνια αργότερα...
...όπου έπαιζε με ένα φτιαχτό όνομα με κάποια ομάδα στην Καρολίνα.
Είχε πάρει 20 κιλά και η Χάρη είχε φύγει απ'το βήμα του...
...αλλά μπορούσε ακόμα να χτυπήσει.
Ο πατέρας μνου συνήθιζε να λέει πως κανένας δεν μπορούσε να χτυπησει σαν τον "Ξυπόλητο Τζό".
- Πιστεύω είναι η πρώτη φορά που σε βλέπω να χαμογελάς...
...όταν ανέφερες τον πατέρα σου.
- Εχω δημιουργήσει κάτι τελείως παράλογο.
Αυτό μ'αρέσει σ'αυτό.
Είμαι τελείως τρελός?
- Οχι εντελώς.
Είναι καλό γήπεδο Μπέιζμπολ Ρέι.
- Είναι ωραίο, δεν είναι?
- Κανένα σημάδι?
- Κάτι πρόκειται να γίνει εκεί έξω.
Το νιώθω.
Για τον Βετεράνο "Νότιο νύχι" η δυστυχία του συνεχίζεται.
Αυτά είναι τέσσερα καθαρά χτυπήματα στην σειρά.
- Μπαμπά τι σημαίνει "Νότιο νύχι"?
- Σημαίνει κάποιος που ρίχνει με το αριστερό χέρι γλυκειά μου.
- Λοιπόν, πόσο άσχημα είναι? - Λοιπόν.
Εκτιμώντας ποσο λιγότερο έδαφος έχουμε για το καλαμπόκι, θα έλεγα οτι πιθανότατα...
..σχεδόν είμαστε χωρίς ζημιά.
- Βάλαμε όλες μας τις οικονομίες σε αυτό το γήπεδο.
- Μπαμπά? - Μισό λεπτό Καρίν.
Λοιπόν, τι λές? Δεν μπορούμε να κρατήσουμε το γήπεδο?
- Είναι πολύ δύσκολο να κρατήσουμε την φάρμα.
- Μπαμπά. - Ενα λεπτό Καρίν!
- Είναι ενας άντρας εκεί έξω στο γρασίδι.
- Θα βάλω λίγο καφέ. Γιατί δεν πας έξω?
Συγνώμη.
- Θα σου στείλω μερικές.
- Γειά.
Ρέι Κινσέλα.
- Τζο Τζάκσον.
- Πιστεύω είναι ωραία που ξαναπαίζεις.
- Το οτι με πέταξαν έξω απ'το Μπέϊζμπολ...
..ήταν σαν να με ακρωτηρίασαν.
Εχω ακούσει οτι ξυπνούν γέροι..
...και ξύνουν τα πόδια τους που είναι σκονισμένα για 50 χρόνια.
Αυτό έκανα εγώ.
Ξύπνησα μεσα στην νύχτα...
...με τη γεύση της μπάλας στην μύτη μου...
...με την αίσθηση απ'το κρύο γρασίδι στα πόδια μου...
...την ρίγη απ'το γρασίδι.
Μπορείς να ρίξεις?
- Ναί.
- Οχι και τέλεια.
- Δεν θέλουμε κάποιον να πιάνει την μπάλα? - Οχι αν πάει μεσα στο γήπεδο.
- Σωστά.
Ρίχνω στον Ξυπόλητο Τζο Τζάκσον.
Ωραίο χτύπημα.
Να δούμε αν μπορείς να χτυπήσεις την κυρτή μου βολή.
- Ναί, μπορείς να χτυπήσεις κυρτή βολή. - Ρίξε μία εδώ.
- Εντάξει.
Σωστά. Είσαι παίκτης που χτυπά χαμηλές βολές.
Φίλε μου, το λάτρευα αυτό το παιχνίδι.
Εχω παίξει για ψίχουλα.
Ηταν το παιχνίδι, οι ήχοι, οι μυρωδιές.
Εχεις κρατήσει ποτέ μια μπάλα ή ενα γάντι στο προσωπο σου?
- Ναί.
- Μου άρεσε παλιά να ταξιδεύω με τραίνο απο πόλη σε πόλη.
Τα ξενοδοχεία, τα χάλκινα πτυελοδοχεία στις αίθουσες...
...χάλκινα κρεβάτια στα δωμάτια.
Ηταν το πλήθος...
...που ξεσηκωνόταν όταν η μπάλα χτυπιόταν δυνατά.
Επαιξα για πενταροδεκάρες.
- Είναι η οικογενεια μου.
- Γιατί είναι ετσι τα φώτα?
- Ολα τα στάδια τα έχουν τώρα.
Ακόμα και το στάδιο Ρινγκλεϊ. - Είναι πιο δύσκολο να δείς την μπάλα.
Οι ιδιοκτήτες είδαν οτι πιο πολύ κόσμος μπορεί να παρευρίσκεται σε νυχτερινά παιχνίδια.
- Οι ιδιοκτήτες.
- Κύριε Τζάκσον, αυτή είναι η γυναίκα μου η Αννι και η κόρη μου η Καρίν.
- Κυρία μου.
- Είσαι φάντασμα?
- Καρίν!... Αστειεύεται. - Δεν πειράζει.
- Εσύ τι πιστεύεις? - Εμένα μου φαίνεσαι πραγματικός.
- Τότε μαλλον είμαι πραγματικός.
- Θα ήθελες να έρθεις μέσα?
- Ευχαριστώ. Δεν νομίζω πως μπορώ.
Μπορώ να ξαναρθω?
- Βέβαια. Για σένα το έχτισα.
- Υπάρχουν κι άλλοι ξέρεις.
Είμασταν οκτώ. Θα σήμαινε πολλά γι'αυτούς.
- Ναι. Οποιαδήποτε ώρα. Ολοι είναι ευπρόσδεκτοι εδώ.
- Εδώ είναι ο Παράδεισος?
- Οχι.
Eίναι η Ιοβα.
- Που πηγαίνει? - Δεν ξέρω.
- Θα το κρατήσουμε αυτό το γήπεδο.
- Θα το κρατήσουμε, θες δεν θες!
- Πας να χάσεις την φάρμα σου φίλε. - Πως μπορείς να χάσεις κατι τοσο μεγάλο?
- Εχασε το σπίτι μια φορά. - Ναί αλλά το βρήκα 2 μέρες μετά!
- Ελα τώρα. Ρέι?
Αυτό το γήπεδο Μπέϊζμπολ θα σε χρεοκοπήσει. Ολοι το ξέρουν.
Αν δεν πληρωσεις το δανειο σου, θα χάσεις τα πάντα.
Αν το πουλήσεις τώρα, οι συνεταιροι μου θα σε πληρώσουν δίκαια.
- Ευχαριστώ Μαρκ, αλλα οχι. - Οχι.
Για ποιο λόγο θα κρατήσεις αυτό το μέρος?
- Ποτε δεν σου άρεσε η Ιόβα. - Αυτό δεν είναι αλήθεια.
- Ποτε δεν σου αρεσε η αγροτική ζωή. Είναι αλήθεια. Δεν ξέρεις τίποτα απο φάρμα.
- Ξέρω πολλά απο φάρμα. Περισσότερα απ'οσο νομιζεις.
- Τότε, πως εξαφάνισες την κύρια σοδειά σου?
- Τι είναι "σοδειά"?
- Ελα τώρα. Αυτό είναι γελοίο. - "Τι είναι σοδειά?"
- Μπαμπά, ο αγώνας ξεκινάει. - Μας συγχωρείτε.
Αννι, δεν το πιστεύω αυτόν τον άνθρωπο.
Κοιτάζω να τον σώσω και φεύγει για να δεί τηλεόραση.
- Ηταν πολύ φυσιολογικός. - Ναί.
- Παρατήρησε τα πόδια του Τζο.
Ενας καλός αριστερός παίκτης, ξέρει τι βολή έρχεται.
Μπορεί να δεί απ'την γωνία του ροπάλου σε ποια κατεύθυνση θα έρθει η βολή.
- Επιδειξία! - Κόλλησε την στο αυτί σου Γκάντιλ.
Αν ειχες τρέξει ετσι ενάντια στο Ντητρόϊτ, θα είχα κερδίσει 20 αγώνες εκείνη την χρονιά!
Για το ονομα του Πέτρου, Σικότ, αυτό ηταν 68 χρόνια πριν. Παράτα τα!
- Ει, θέλετε να παίξετε ή οχι?
- Μυώδη ηλίθιε. - Α αλήθεια? Τουλάχιστον εγώ έχω μυες!
- Το μονο που έχεις είναι μυες! - Ελα ηλίθιε, ρίξε!
- Γουϊβερ, μίλα καλύτερα.
- Συγνώμη κοριτσάκι! - Εντάξει, δεν με πειράζει.
- Μπράβο Καρίν.
- Η μαμα και ολοι φεύγουν τώρα.
- Λοιπόν, ήταν... Ξέρετε. Ευχαριστώ που ήρθατε.
- Σκέψου αυτά που σου είπα. Απλά προσπαθώ να βοηθήσω.
- Το ξέρω.
- Νόμιζα οτι θα δείτε κάποιο παιχνίδι.
- Δεν είναι ακριβώς παιχνίδι. Είναι περισσότερο προπόνηση.
Είναι μονο οκτώ. Δεν μπορούν να παίξουν κανονικό παιχνίδι.
- Οκτώ τι? - Απ'αυτούς.
- Ποιοι "αυτοί"? - Αυτοί, αυτοί.
Δεν τους βλέπεις? - Καρίν γλυκειά μου, τι κοιτάς?
- Τους παίκτες. - Τους παίκτες?
- Βλέπεις παίκτες Μπέϊζμπολ αυτή την στιγμή? - Φυσικά και βλέπω.
Αλήθεια δεν τους βλέπετε?
- Δεν νομίζω οτι είναι πολύ ευγενικό να κάνεις τους άλλους να αισθάνονται ανόητοι.
Μαμά, περίμενε ενα λεπτό, περίμενε ενα λεπτό.
Ντι, περίμενε. Δεν βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους?
- Δεν είναι αστείο Αννι.
- Δεν μπορούσαν να τους δούν.
Αυτό είναι πραγματικά ενδιαφέρον.
Ει, Ρει, κοίτα εδώ.
Πάνε 68 χρόνια απο τότε που εχω να φορέσω αυτή την εμφάνιση και ακόμα μου μπαίνει γάντι.
- Πρέπει να διατηρείσαι σε πολύ καλή φόρμα,
- Για να δούμε, πέθανα το '70.
Αυτό σημαίνει πως δεν έκανα ουτε ενα τσιγάρο για 18 χρόνια.
Δεν καπνίζεις, καπνίζεις? - Οχι.
- Καρίν! Ρέι! Δείπνο!
"Ρει, δείπνο."
- Εντάξει. - Ελατε. Πάμε για μπάνιο.
- Τα λέμε αργότερα
- Τα λέμε παιδιά.
"Λιώνω! Λιώνω!"
- Ελα, βλάκα!
Αυτό είναι πολύ πρώτο!
- Ανακούφισε τον πόνο του. - Τι?
Συγνώμη. Τι? Δεν κατάλαβα. Τι?
- Ανακούφισε τον πόνο του.
- "Ανακούφισε τον πόνο του." Τι διάολο μπορεί να σημαίνει αυτό?
"Να ανακουφίσω τον πόνο του?" Ποιον πόνο?
Εντάξει, Ποιανού τον πόνο?
Ευχαριστώ πολύ.
Ελα γλυκέ μου, πήγαινε για μπάνιο. Εχουμε το συμβούλιο μετά το δείπνο.
- Μιλούν για απαγορευμένα βιβλία πάλι.
Μιλαμε για πολυ ανατρεπτικά βιβλία όπως "Ο Μάγος του Οζ", "Το Ημερολόγιο της Ανν Φρανκ".
- Τι έπαθες εσύ? - Η φωνή ξαναγύρισε.
- Ω θεέ μου! Δεν πρέπει να χτίσεις γήπεδο ξανά, πρέπει?
- Είπε "Ανακούφισε τον πόνο του."
- Να ανακουφίσεις ποιανού τον πόνο? - Τον ρώτησα. Δεν μου είπε.
- Του Ξυπόλητου Τζο? - Δεν νομίζω.
- Κάποιον απ'τους άλλους παίκτες? - Δεν νομίζω.
- Αυτή είναι μια πολύ αόριστη φωνή και αρχίζει να με εκνευρίζει.
Είχα μια πολύ ωραία μέρα σήμερα. Μια πολύ καλή μέρα.
- Θες πατάτα?
Και λέω προστυχιές και αισχρότητες δεν έχουν μέρος στο σχολείο μας.
- Φασιστόμουτρο! Θα ήθελα να της ανακουφίσω τον πόνο.
- Κυρία Κεσινίκ. Το βιβλίο το οποίο κατηγορείτε δεν είναι καθόλου αισχρό.
Θεωρείται απο πολλούς κριτικούς σαν το κλασικό μυθιστόρημα της δεκαετίας του '60.
- Είναι πορνογραφία! - Οχι. Το Ανώτατο Δικαστήριο λέει πως δεν είναι.
Και ο συγγραφέας του, ο Κύριος Μαν... - Είναι αρρωστος!
Ο Τερενς Μαν είναι κάτοχος του βραβείου Πούλιντζερ.
Θεωρείται ο καλύτερος συγγραφέας σάτυρας της εποχής του.
- Ναί, λοιπόν, νομίζω οτι είναι ενας διεστραμμένος! Πιθανόν και Κομμουνιστής επίσης!
- Απο ποιον Πλανήτη είναι αυτοί οι άνθρωποι?
Τα αποκαλούμενα μυθιστορήματα του Τερενς Μαν....
...υποστηρίζουν την ασυδοσία, την αθεϊα...
...την μπασταρδοποίηση των φυλών και την ασέβεια στους υψηλόβαθμους αξιωματικούς...
...του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών.
Και γι'αυτό σωστά σκεπτόμενα διοικητικά συμβούλια...
...σε όλη την χώρα απαγόρεψαν αυτού του ανθρώπου τα σ-κ-α-τ-α..
...απο το 1969.
Τερενς Μαν?
Ξέρετε γιατί σταμάτησε να γράφει βιβλία? Γιατί αυνανίζεται.
- Συγνώμη κυρία.
Συγνώμη.
Ο Τερενς Μαν ήταν μια θερμή και ευγενική φωνή λογικής...
...σε μια περίοδο μεγάλης τρέλας.
Προήγαγε το σύνθημα: "Καντε έρωτα, όχι πόλεμο."
Οταν άλλοι προωθούσαν τον πόλεμο, αυτός μιλούσε για αγάπη...
...για ειρήνη και κατανόηση.
Αγάπησα κάθε ενα απ'τα βιβλία του και εύχομαι να είχε γράψει περισσότερα.
Ισως αν είχατε ζήσει έστω και λίγο απ'την δεκαετία του '60...
...να νιώθατε το ίδιο επίσης.
- Εζησα την δεκαετία του '60.
- Οχι, ζήσατε δύο δεκαετίες του '50 και πήγατε αμέσως στην δεκαετία του '70.
Αννι κοίτα εδώ!
Ο άντρας σου ξερίζωσε το καλαμπόκι και έφτιαξε γήπεδο.
- Να μια έξυπνη απάντηση. - Ο εκκεντρικός!
- Αννι. - Γλυκέ μου, μην ανησυχείς. Θα είμαι ήρεμη.
Τουλάχιστον δεν πετάει βιβλία στην πυρά, αγελάδα Ναζί.
Τουλάχιστον δεν είμαι παντρεμένη με τον μεγαλύτερο βλάκα της χώρας.
- Εντάξει, θες να πάμε εξω?
- Εντάξει!
- Εντάξει, έχω μια καλύτερη ιδέα. Ας ψηφίσουμε. Ποιος συμφωνει με την Ευα Μπράουν?
Ποιος θέλει να κάψει βιβλία?
Ποιος θέλει να φτύσει το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών? Κανείς?
Εντάξει. Ποιος είναι με το νομοσχέδιο των δικαιωμάτων?
Ποιος πιστεύει πως η ελευθερία είναι ενα καταραμένο καλό πράγμα?
Ελάτε! Ας δούμε αυτά τα χέρια!
Ποιος πιστεύει πως πρεπει να ξεσηκωθούμε...
...στην λογοκρισία που υπήρχε υπο το καθεστώς του Στάλιν?
Εντάξει. Εδώ είστε. Aμερική σε αγαπώ. Είμαι περήφανη για σένα.
- Πρέπει να φύγουμε. - Πρέπει να φύγουμε.
- Αυτό είναι καταπληκτικό!
Κατάλαβα τι εννοεί!
- Δεν ήταν καταπληκτικό?
- Κατάλαβα τι εννοεί. - Είναι σαν την δεκαετία του '60 ξανά!
- Μόλις κατάλαβα τι εννοεί. - Πάμε έξω αγελάδα Ναζί.
- Νομίζω ξέρω ποιανού τον πόνο να απαλύνω. - Τι?
Μόλις σταμάτησα την εξάπλωση του νεοφασισμού στην Αμερική.
- Tου Τερενς Μαν. - Τι έγινε μ'αυτόν?
- Αυτού τον πόνο πρέπει να απαλύνω. - Πως το ξέρεις αυτό?
- Απλά το ξέρω.
Είχα δίκιο που ήθελα να χτίσουμε το γήπεδο, δεν είχα?
- Ναι. Ποιος είναι ο πόνος του? - Δεν ξέρω.
- Και πως υποτίθεται θα τον απαλύνεις? - Δεν ξέρω.
- Κοίταξε, είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας επίσης...
...αλλά τι σχέση έχει ο Τερενς Μαν με το Μπέϊζμπολ?
Είναι απίστευτο. Στις αρχές του '70 ο τύπος βλέπει πως οι άνθρωποι έχουν γίνει...
...είτε πολύ εξτρεμιστές, είτε πολύ απαθείς για να ακούσουν.
Ετσι σταματάει να γράφει βιβλία και ξεκινάει να γράφει ποίηση για φάλαινες...
...και μετά αρχίζει να περνάει την ώρα του σε εναν υπολογιστή.
Ξέρεις τι κάνει τώρα?
Γράφει προγράμματα για την σωστή αλληλεπίδραση των παιδιών.
Διδάσκουν τα παιδιά πως να λύνουν τις διαφορές τους ειρηνικά.
- Θεε μου, τι απίστευτος τύπος. - Τι σχέση έχει αυτό με το Μπέϊζμπολ?
Στο δημοσίευμα του 1962 της εφημερίδας Τζετ...
...υπάρχει ενα θέμα που λέγεται "Αυτό δεν είναι παρακάλεμα"
Δεν είναι η καλύτερη του δουλειά, αλλά ο ηρωας του θέματος λέγεται Τζον Κινσελλα.
- Ο πατέρας μου. - Ουάου.
- Τι εννοείς με το "Ουάου"?
- Τι έπρεπε να πώ? Μεγάλο Ουάου! Τι σχέση έχει με το Μπέϊζμπολ?
- Οδήγησε εσύ.
Εντάξει, η τελευταία συνέντευξη που έδωσε ήταν το 1973.
- Μάντεψε για τι θέμα μιλάει. - Κάποιο είδος αθλήματος.
- Ο άνθρωπος ήταν φανατικός οπαδός του Μπέϊζμπολ. Ακου αυτό:
"Σαν παιδί, το μεγαλύτερο μου όνειρο ήταν να παίξω στο γήπεδο Εμπετς."
"Με τον Τζάκι Ρόμπινσον και τους Μπρούκλιν Ντότζερς."
"Φυσικά, ποτέ δεν έγινε. Οι Ντότζερς έφυγαν απ'το Μπρούκλιν."
"Κατεδάφισαν το γήπεδο Εμπετς, αλλά ακόμα και τώρα, ακόμα ονειρεύομαι αυτό το όνειρο."
- Αυτό είναι λυπηρό.
- Ο άνθρωπος έγραψε τα καλύτερα βιβλία της γενιάς του.
Ηταν μεγάλο έναυσμα για τα κοινωνικά δικαιώματα και για το αντιπολεμικό κίνημα.
Εφτιαχνε το εξώφυλλο της Νιουσγουϊκ. Ηξερε τους πάντες. Εκανε τα πάντα.
Βοήθησε στην διαμόρφωση της εποχής του. Ο άνθρωπος έβγαινε με τους Μπήτλς!
Δεν ήταν αρκετά. Αυτό που δεν είχε, ήταν το Μπέϊζμπολ.
- Ω, θεέ μου! - Τι?
- Σαν παιδί είχε μια νυχτερίδα που την έλεγαν Ρόουζμπαντ.
- Δωσ'το μου αυτό. - Συγνώμη.
Δεν έχει πάει σε αγώνα Μπέϊζμπολ απο το 1958.
- Οπότε για να απαλύνεις τον πόνο του, πρέπει να τον πάς σε εναν αγώνα.
- Ναι.
- Ρει, αυτό είναι πιο παλαβό απ'το να χτίσεις ενα γήπεδο Μπέϊζμπολ!
- Οχι, δεν είναι. Είναι πολύ περίεργο, αλλά το να χτίσω το γήπεδο ήταν πιο περίεργο.
Πέντε... δέκα τοις εκατό πιο περίεργο.
Συγνώμη, αλλά θα πρέπει να πώ σε αυτό οχι.
Εχουμε να χειριστούμε μεγάλα οικονομικά προβλήματα εδώ.
Δεν μπορείς να φεύγεις στην Βοστώνη, ενώ χρεοκοπούμε στην Ιόβα.
- Αυτά είναι πραγματικά άγνωστα πράγματα για μας...
...αλλά εχουμε να κάνουμε με αρχέγονες δυνάμεις της φύσης.
Οταν οι αρχέγονες δυνάμεις της φύσης σου λένε να κάνεις κάτι...
..δεν είναι σοφό να ψάχνεις για λεπτομέρειες. - Γιατί πρέπει να το κάνεις εσύ?
- Γιατί δεν μπορεί η φωνή να στείλει κάποιον άλλο? Την Σίρλευ Μακλέην?
Είναι πολυάσχολη? Γιατί πρέπει εσύ να το κάνεις?
- Αυτό πρέπει να μάθω.
- Είμαστε στα πρόθυρα να μας πάρουν την υποθήκη.
Αυτό το γήπεδο μας έφαγε ολες μας τις οικονομίες. Μπορεί να χάσουμε την φάρμα.
- Δεν θα μείνω καν σε Μοτέλ. Θα κοιμάμαι στο αυτοκίνητο. Θα ζητιανεύω για φαγητό.
- Οχι, αυτό πάει πολύ.
Ξέρω οτι θες να αποδείξεις στον εαυτό σου και στον κόσμο...
...οτι δεν γίνεσαι σαν τον πατέρα σου, αλλά γίνεσαι.
Πίστεψες στην μαγεία. Και έγινε. Δεν σου φτάνει αυτό?
- Είναι κατι μεγαλύτερο απ'αυτό. Ξέρω οτι είναι τελείως τρελό...
...αλλά πρέπει να υπάρχει κάποιος αλλος λόγος που πρέπει να το κάνω.
Το νιώθω τοσο δυνατά, οσο οτι έχω ζήσει στην ζωή μου. Υπάρχει λόγος.
- Τι? Πες μου ποιος είναι?
- Κατι πρόκειται να συμβεί στο παιχνίδι. Κάτι υπάρχει στο πάρκο Φενγουεϊ.
Πρέπει να είμαι εκεί με τον Τερενς Μαν για να δώ τι είναι.
- Το Φενγουεϊ είναι αυτό με τον μεγάλο πράσινο τοίχο στο αριστερό γήπεδο?
- Ναι.
- Ονειρεύτηκα χθες βράδυ οτι ήσουν στο Φενγουεϊ με τον Τερενς Μαν.
- Καθόμουν στην πρώτη κερκίδα? - Ναι.
Περίπου την μισή απόσταση απο τον διάδρομο?
- Ναι. Και έτρωγες Χοτ Ντογκ. - Και έτρωγα Χοτ Ντογκ.
- Είδα το ίδιο όνειρο. - Θα σε βοηθήσω να μαζέψεις τις βαλίτσες.
- Γεια, είμαι ο Ρει Κινσελα.
- Γεια. Οχι.
- Γεια, είμαι ο Ρει Κινσελα. Μεγάλη μου ευχαρίστηση που επιτέλους...
Γεια, είμαι ο Ρει Κινσελα. Είμαι μεγάλος θαυμαστής σας.
- Γεια.
- Τι κάνετε κύριε Μαν? Πρέπει να σας πάω σε ενα αγών...
- Εντάξει ηλίθιε, τα χέρια ψηλά και μπες στο φορτηγάκι.
Ωραία.
- Μένει εδώ τριγύρω. Τον γνωρίζεις?
- Είναι ενας ψηλός μαύρος άντρας. Είμαι φίλος του.
- Αν ήταν φίλος σου, θα σου είχε πεί ο ίδιος πως να πάς.
- Εχεις δίκιο, ευχαριστώ.
Δεν ξέρω που μένει. Φύγε μακριά μου.
Δεν πρόκειται να σου πώ τίποτα. Φύγε. Είσαι τσιμπούρι!
Δυο τετράγωνα κάτω, απ'την δεξιά πλευρά.
Η πρώτη πόρτα που δεν έχει κοτόπουλο στο παράθυρο, εκεί μένει.
- Κανένα κοτόπουλο.
- Ποιος διάολο είσαι εσύ?
- Κύριε, ονομάζομαι Ρει Κινσελα.
- Εχεις κάποια διανοητική καθυστέρηση? - Αν μπορούσα να σας απασχολήσω για μισό λεπτό.
- Δεν μπορώ να σου πώ το μυστικό της ζωής και δεν εχω απαντήσεις για σένα.
Δεν δίνω συνεντεύξεις και δεν είμαι πια δημόσιο πρόσωπο.
Απλα΄θέλω να μ'αφήσουν στην ησυχία μου, γι'αυτό δίνε του.
- Περίμενε! Περίμενε!
Διένυσα 2700 χιλιόμετρα για να σε δώ...
...με ρίσκο να χάσω το σπίτι μου και να αποξενωθώ με την γυναίκα μου.
Το μόνο που ζητάω, είναι ενα λεπτό. Σε παρακαλώ.
- Ενα λεπτό.
- Καταλαβαίνω την επιθυμία σου για ιδιωτική ζωή...
...και δεν θα ερχόμουν αν δεν ήταν κατι εξαιρετικά σημαντικό.
- Ω θεέ μου. Δεν αναλαμβάνω πλέον υποθέσεις.
- Δεν είναι υπόθεση. Δεν θέλω λεφτά ή υποστήριξη.
- Αναζωογονητικό.
- Κάποτε έγραψες: "Ερχεται η εποχή...
"...που κάποια στιγμή ολα τα κοσμικά γρανάζια είναι σε τέλεια διάταξη...
"...και το σύμπαν ανοίγει για λίγα δευτερόλεπτα...
"...για να σου δείξει τι είναι δυνατόν να συμβεί."
- Ω θεέ μου! - Τι?
- Εισαι απ'τη δεκαετία του '60. - Ναι... Για την ακρίβεια...
- Εξω!
Πίσω στην δεκαετία του '60! Δεν υπάρχει μέρος για σένα εδώ στο μέλλον.
Πήγαινε πίσω, όσο ακόμα μπορείς!
- Αλλάξατε, το ξέρετε αυτό?
- Ναί, υποθέτω πως άλλαξα. Τι λές γι'αυτό? Ειρήνη, αγάπη, ναρκωτικά.
Τώρα ξεκουμπίσου απο'δω!
- Με τσάντισες πραγματικά. - Μείνε εκεί που είσαι.
Δεν ήθελα να το κάνω με αυτόν τον τρόπο.
- Τι διάολο είναι αυτό? - Είναι όπλο, τι νομίζεις πως είναι?
- Είναι το δαχτυλο σου! - Οχι, είναι όπλο.
- Δείξ'το μου. - Δεν θα σου δείξω το όπλο μου.
Δεν θα σου κάνω κακό. Απλά θέλω να έρθεις μαζί μου...
- Τι κάνεις?
- Θα σε σπάσω στο ξύλο με τον λοστό μέχρι να φύγεις.
- Περίμενε, δεν μπορείς να το κάνεις αυτό.
- Υπάρχουν κανόνες εδώ? Ω όχι. Δεν υπάρχουν κανόνες εδώ.
- Είσαι ειρηνιστής!
- Σκατά.
- Σε ευχαριστώ.
- Λοιπόν τι? Με απαγάγεις? Τι συμβαίνει εδώ?
- Ηλπιζα να μπορέσω να σε πείσω να έρθεις μαζί μου.
- Με απαγάγεις δηλαδή?
- Πρέπει να σε πάω σε εναν αγώνα Μπέϊζμπολ.
- Τι πρέπει να κάνεις?
- Το αποψινό παιχνίδι. Οι Ρεντ Σοκς.
- Γιατί?
- Κατι θα συμβεί εκεί.
Δεν ξέρω τι, αλλά θα το καταλάβουμε μόλις συμβεί.
Το ονομα μου ειναι Ρει Κινσελα.
Χρησιμοποίησες το ονομα του πατέρα μου σε μία απο τις ιστορίες σου.
Τζον Κινσελα.
- Παρακολουθείσαι απο ολόκληρη ομάδα απο ψυχίατρους ετσι δεν είναι?
- Δεν σε κατηγορώ που το σκέφτηκες αυτό, αλλά όχι.
Ορκίζομαι στο θεό, είμαι ο λιγότερο τρελός άνθρωπος που εχω γνωρίσει στη ζωή μου.
- Γιατί με απαγάγεις για εναν αγώνα Μπέϊζμπολ?
- Μπορώ? - Ω, παρακαλώ. Θές καφέ?
- Οχι.
- Θές λίγα μπισκότα?
- Οχι.
Διάβασα μια συνέντευξη που έδωσες...
...για το πως ονειρευόσουν πάντα να παίξεις στο γήπεδο Εμπετς.
...και ποσο άσχημα ένιωσες οταν το κατεδάφισαν.
- Ποτε δεν το είπα αυτό.
- Δεν το είπες?
- Ουτε καν θυμάμαι να το σκέφτηκα αυτό.
- Περίεργο.
Ολο αυτό το πράγμα είναι περίεργο.
- Τοτε γιατί το συνεχίζεις?
- Είναι μεγάλη ιστορία.
Αλλα είναι πραγματικά καλή ιστορία. Θα στην πώ στην συνέχεια.
- Δεν πρόκειται να σε ξεφορτωθώ, ετσι δεν είναι? - Οχι.
Αν έρθεις σε αυτόν τον αγώνα μαζί μου, ορκίζομαι να μην σε ξαναενοχλήσω ξανά.
Ούτε Χριστουγεννιάτικη κάρτα.
Λοιπόν τι κάνεις αυτήν την εποχή?
- Ζω, δουλεύω. Εμαθα να μαγειρεύω.
Πηγαίνω βόλτες και βλέπω τα ηλιοβασιλέματα.
- Δεν σου λείπει η πολιτική?
- Ημουν ο διανομέας της πολιτικής ζωής της Ανατολικής ακτής.
Την έφαγα, την ήπια και την ανέπνευσα.
Τότε σκότωσαν τον Μάρτιν και τον Μπόμπι...
...έκλεξαν εκείνον τον ύπουλο δυο φορές...
...και τώρα άνθρωποι σαν εσένα πιστεύουν πως πρεπει να είμαι δυστυχισμένος...
...επειδή δεν ασχολούμαι με τα κοινά πια. Εχω νεα για εσάς.
Ξόδεψα ολη μου την δυστυχία, χρόνια πριν.
Δεν μου έμεινε καθόλου πόνος για κανέναν απο εσάς.
Τα άφησα στο γραφείο.
- Τι θες λοιπόν?
- Θέλω να σταματήσουν να ζητούν απο εμένα απαντήσεις...
...να με παρακαλούν να μιλήσω ξανά, να γράψω ξανά, να είμαι ηγέτης.
Θέλω να αρχίσουν να σκέφτονται για τον εαυτό τους.
Και θέλω την ησυχία μου.
Οχι, εννοούσα τι θα ήθελες?
- Ενα Χοτ Ντογκ και μια μπύρα.
- Δυο. - 7$.
- Εντάξει, σε καταλαβαίνω.
Πρέπει να εχεις την ησυχία που θέλεις.
Αλλά γιατί να σταματήσεις να γράφεις?
- Δεν εκδοσα ουτε μια λέξη για 17 χρόνια και ακόμα αντιμετωπίζω τρελούς σαν και σένα.
Τι νομίζεις πως θα συμβεί αν ξαφνικά βγώ στο προσκήνιο με καινούργιο βιβλίο?
- Θα μου έπιναν το αίμα.
Κάλυψε την απόσταση.
"Νυχτόβιος" Γκράχαμ Τσισχολμ Μινεσοτα. New York Giants, 1922.
- Τι συμβαίνει?
- Δεν το είδες? - Να δώ τι?
- Συγνώμη. Μάλλον δεν επρεπε να είσαι εδώ.
- Τι?
- Οπου θες να πάμε, μπορούμε να πάμε.
- Ωραία. Ας φύγουμε.
- Τι είναι αυτό που δεν μου λές?
- Ηδη σου έφαγα πολύ απ'τον χρόνο σου.
- Μακάρι να είχα το πάθος σου Ρει.
Με λάθος κατεύθυνση ίσως, αλλά ακόμα κι ετσι είναι πάθος.
Συνήθιζα να βλέπω ετσι τα πράγματα, αλλά...
- Πήρες αλλο μηνυμα, ετσι δεν είναι? - Θα με περνάς για τρελό.
- Ηδη πιστεύω πως είσαι τρελός. Τι έλεγε?
- Είπε: "Ο άνθρωπος έκανε αρκετά. Αστον ήσυχο."
Νυχτόβιος Γκράχαμ.
- Το είδες! - Να δώ τι?
- Το είδες. New York Giants, 1922. Επαιξε ενα παιχνιδι.
Ποτε δεν επαιξαν.
- Το είδες! - Τι είδα?
Τσισχολμ Μινεσσότα.
Ημασταν οι μόνοι που το είδαν. Ακουσες και εσύ την φωνή?
Δεν είναι κακό να το παραδεχτείς.
Αυτή η φωνή μου είπε να σε βρώ. Την άκουσες?
"Κάλυψε την απόσταση"?
- Ναι. Ξέρεις τι σημαίνει? - Ναι.
- Τι?
- Σημαίνει πως παμε στην Μινεσσότα να βρούμε τον Γκράχαμ.
- Πάμε?... Εμείς? - Πρέπει να εχω τρελλαθεί.
- Και τι θα κάνουμε μολις τον βρούμε? - Που διάολο θες να ξέρω εγώ?
- Εντάξει. Εχεις δίκιο.
- Αυτό είναι τελείως τρελό. - Δεν το πιστεύω πως το κάνω αυτό.
- Ει, Αννι μάντεψε? Είμαι με τον Τερενς Μαν.
- Ω Θεέ μου! Τον απήγαγες!
- Οχι, ήρθε με την θελησή του.
Λυπάμαι πολύ, αλλά θα λείψω λίγες μέρες παραπάνω.
Πάμε στην Μινεσσότα.
- Δεν το πιστεύω. Τι είναι στην Μινεσσότα?
- Ενας παλιός παίκτης. Θα σου εξηγήσω οταν ερθω σπίτι.
- Πως τα πας εσύ? - Μια χαρά.
- Τέλεια. Ανν, πρέπει να φύγω εντάξει?
Δώσε στην Καρίν μια αγκαλιά απο εμένα, σ'αγαπώ.
- Και εγώ σ'αγαπώ.
Κάποια μέρα, θα μου εξηγήσεις ολο αυτό εντάξει?
- Θα προσπαθήσω. Γεια.
- Γεια
- Γιατί δεν του το είπες?
Αννι δεν εχεις επιλογή σε αυτό το θέμα.
Πεντακόσιοι Γκράχαμ. Ουτε "Αστόλιστοι". Ουτε "Νυχτοβιοι".
- Ακολουθησε με.
- Γεια.
Συγνώμη. Ισως μπορείτε να μας βοηθήσετε.
Ψάχνουμε ενα πρωην παίκτη του Μπεϊζμπολ τον "Αστόλιστο" Γκράχαμ.
- Ω, εννοείτε τον γιατρό Γκράχαμ. - Οχι, νομίζω το ψευδώνυμο του ηταν "Νυχτόβιος".
- Αυτός είναι ο Δρ. Γκράχαμ. - Δρ. Γκράχαμ?
- H καριέρα του στο Μπεϊζμπολ δεν απέδωσε ποτέ, γι'αυτό και πήγε ξανα στο σχολείο.
Ο πατέρας του ήταν γιατρός.
- Ξέρεις που μπορούμε να τον βρούμε? - Δεν είναι τίποτα κακό. Δεν είμαστε απ'την εφορία.
Ο Δρ. Γκράχαμ είναι νεκρός. Πέθανε το 1972.
Το Τέλος ενός Θρύλου.
"Σε εποχές που τα παιδιά δεν είχαν λεφτά για γυαλιά ή για γαλα και ρούχα."
"Ωστόσο σε κανένα παιδί δεν έλειψαν αυτά..."
"...γιατί τους τα έδινε απλόχερα πάντα ο Δρ. Γκράχαμ..."
"...Χωρίς καμια προβολή ή δημοσιοποίηση, τα ποτήρια ή το γάλα..."
"...ή το εισιτήριο για τον αγώνα δίνονταν απλόχερα στα παιδιά."
- Εσύ το έγραψες αυτό. - Την μέρα που πέθανε.
- Μπορώ να το δώ?
- Είσαι πολύ καλή συντάκτης. - Το ίδιο κι εσύ.
- Κάτι λείπει.
Πρέπει να ήταν υπέροχος άνθρωπος.
Οι μισές πόλεις στην Βόρεια Αμερική έχουν απο ένα γιατρό Γκράχαμ.
Γιατί πρέπει να διασχίσουμε την μισή χώρα για να βρούμε αυτόν εδώ...
...16 χρόνια μετά τον θανατό του?
Πρέπει να υπάρχει κατι άλλο.
- Τι άλλο?
- Πάντα φορούσε ένα πανωφόρι...
...είχε άσπρα μαλλιά και παντα είχε μια ομπρέλα.
- Τι την ήθελε την ομπρέλα?
- Πιστεύω οτι πρέπει να ήταν συνήθεια, για να εχει κάπου να ακουμπάει.
Αν τον ρωτούσες, έλεγε πως την είχε για να διώχνει τις θαυμάστριες του.
- Πες μου για την γυναίκα του.
Η Αλίσια...
- Μετακόμισε στην Νότια Καρολίνα αφού πέθανε ο γιατρός.
Πέθανε λίγα χρόνια αργότερα.
Πάντα φορούσε μπλέ ρούχα.
Οι μαγαζάτορες στην πόλη κρατούσαν μπλέ καπέλα...
...γιατί ήξεραν πως αν περνούσε ο Δρ. Γκράχαμ θα έπαιρνε ενα.
Οταν καθάρισαν το γραφείο του...
...βρήκαν κουτιά με μπλέ καπέλα...
...που ποτέ δεν βρήκε την ευκαιρία να της δώσει.
Βάζω στοίχημα πως δεν το 'ξερες αυτό.
- Οχι, δεν το ήξερα.
Δεν απατούσε, δεν έπινε, δεν έκανε όπιο, δεν πλήρωσε για εκτρώσεις.
Δεν είχε εξώγαμα, δεν είχε ύποπτα οικονομικά.
- Ακούγεσαι απογοητευμένος.
Ο Ξυπόλητος Τζο είχε πρόβλημα. Γι'αυτό σε χρειαζόταν.
Αυτός δεν μας χρειάζεται.
Tερενς... Ξέρεις τι λείπει?
Ω, θεέ μου!
"Ο πατέρας του, που ζεί στην Βαλτιμόρη, ειδοποίησε την αστυνομία..."
"...αφού δεν έλαβε απάντηση σε αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα."Πιάσαμε λαβράκι.
Καλύτερα να του τηλεφωνήσω.
- Θέλεις εγώ να...? - Ευχαριστώ.
Πάω μια βόλτα. Θα γυρίσω σε λίγο.
Τι να του πώ?
4 ακόμα χρόνια. Ξαναεκλέξτε τον Πρόεδρο.
Ο Νονός. Μία απ'τις δέκα καλύτερες ταινίες αυτής της χρονιάς.
Αυτής της χρονιάς?
Δρ. Γκράχαμ?
Το ονομα μου είναι Ρει Κινσελα. Είμαι απ'την Ιόβα.
Είστε ο "Νυχτόβιος Γκράχαμ"?
Κανείς δεν με εχει αποκαλέσει "Νυχτόβιο Γκράχαμ" εδώ και 50 χρόνια.
Εκανα πολύ δρόμο για να σε βρώ.
- Δεν μπορούσα να κοιμηθώ απόψε. Συνήθως κοιμάμαι σαν μωρό.
Είπα στην Αλίσια πως θα πήγαινα μια βόλτα.
- Πειράζει να σου κάνω παρέα? Θα ήθελα να σου μιλήσω.
- Ας πάμε στο γραφείο μου.
Γιατί πράγμα θες να μου μιλήσεις?
Οταν πήγες στην Α' Κατηγορία, έπαιξες μονο μία περίοδο απο ενα παιχνίδι.
Τι σου συνέβη?
- Ηταν η τελευταία μέρα της σεζόν.
Στο τέλος της όγδοης περιόδου, είμασταν πολύ μπροστά.
Εκανα προπονήσεις με την ομάδα για τρείς βδομάδες, αλλά δεν είχα ξαναπαίξει σε μεγάλο παιχνίδι.
Ξαφνικά, ο γερο Τζον Μακγκροου δείχνει με το κοκαλιάρικο δάχτυλο του προς εμένα...
...και λέει: "Δεξί γήπεδο".
Πετάχτηκα απάνω λες και είχα ελατήριο.
Αρπαξα το γάντι μου και έτρεξα στο γήπεδο.
Κατάφερες να παίξεις?
Δεν χτύπησαν ποτέ την μπάλα έξω απο την εσωτερική βάση.
Το παιχνίδι τελείωσε. Η σεζόν είχε τελειώσει.
Ηξερα πως θα με κατέβαζαν κατηγορία.
Δεν μπορούσα να φανταστώ αλλη μια χρονιά σε μικρότερη κατηγορία.
Ετσι αποφάσισα να αποσυρθώ.
- Εμπρός, κάθισε. - Ευχαριστώ.
- Πως ένιωσες με αυτό?
- Ηταν σαν να πλησίαζες σε απόσταση αναπνοής τα ονειρά σου...
...και έπειτα να σε προσπερνούν, όπως ενας άγνωστος στο πλήθος.
Εκείνη την στιγμή δεν το σκέφτεσαι.
Δεν καταλαβαίνουμε τις σημαντικές στιγμές της ζωής μας οταν συμβαίνουν.
Τότε είχα σκεφτεί: "Θα έρθουν κι άλλες ευκαιρίες".
Δεν είχα καταλάβει πως αυτή ήταν η μοναδική μου ευκαιρία.
Και τώρα, θέλω να σου κάνω μια ερώτηση.
Τι το σημαντικό έχει μια μισή περίοδος που σε έκανε να ερθεις απ'την Ιόβα...
...για να την συζητήσεις μαζί μου 50 χρόνια μετά?
Δεν ήξερα πραγματικά, μέχρι τώρα..
...αλλά νομίζω για να σε ρωτήσω, αν μπορούσες να κάνεις οτι ήθελες...
...αν μπορούσες να εχεις μια ευχή...
- Και είσαι ο άνθρωπος που θα μου πραγματοιποιήσει αυτήν την ευχή?
- Δεν ξέρω. Απλά ρωτάω.
- Ποτέ δεν έπαιξα σε μεγάλο παιχνίδι.
Θα ήθελα να είχα αυτήν την ευκαιρία, μόνο για μία φορά...
...να ταπεινώσω εναν μεγάλο ρίπτη μπάλας.
Να χαμηλώσω τα μάτια και καθώς πάει προς τον τερματισμό να του κλείσω το μάτι.
Να τον κάνω να νομίζει πως ξέρω κατι που δεν ξέρει.
Αυτό εύχομαι.
Η ευκαιρία να δώ εναν ουρανό τοσο γαλανό, που να σε πονάνε τα μάτια σου οταν τον κοιτάς.
Να νιώσεις το γαργάλημα στα χέρια σου καθώς πιάνεις την μπάλα.
Να τρέχεις στις Βάσεις, να κάνεις προσποίηση για τρίπλα...
...και να πέσεις με τα μούτρα στην Βάση.
.
Αυτή είναι η ευχή μου, Ρει Κινσελα. Αυτή είναι η ευχή μου...
Υπάρχει αρκετή μαγεία εκεί έξω στο σεληνόφως...
...που μπορεί να κάνει αυτό το όνειρο πραγματικότητα?
- Τι θα έλεγες, αν σου έλεγα ναι? - Θα έλεγα πως πραγματικά σε πιστεύω.
- Υπάρχει ενα μερος, οπου τετοια πράγματα συμβαίνουν...
...και αν θες να πας, μπορώ να σε πάω.
- Αυτό είναι το καλύτερο μερος για μένα σε ολο τον κόσμο.
Οταν ένα μέρος σε αγγίξει με τέτοιο τρόπο, ο άνεμος δεν φυσά ποτέ ξανά τοσο παγωμένος.
Το νοιάζεσαι. Σαν να ήταν παιδί σου.
Δεν μπορώ να αφήσω το Τσισχολμ.
- Καταλαβαίνω. Πραγματικά.
Αλλά πραγματικά πιστεύω πως έπρεπε να ερθεις μαζί μας.
- Οχι.
- Μα η ευχή σου?
- Πρέπει να μείνει ευχή.
Γεννήθηκα εδώ, έζησα εδώ, θα πεθάνω εδώ, αλλα δεν μετανιώνω.
- 50 χρόνια πριν, για πέντε λεπτά, έφτασες τοσο κοντά.
Θα σκότωνε πολλούς ανθρώπους να φτάσουν τοσο κοντά στο ονειρο τους και να μην το πραγματοποιήσουν.
Θα το θεωρούσαν τραγωδία.
- Γιε μου, αν επρεπε να είμαι γιατρός για 5 λεπτά...
...αυτό θα ηταν τραγωδία.
- Καλύτερα να πάω σπίτι. Η Αλίσια θα νομίζει οτι έχω αλλη σχέση.
Και χαμογέλασε.
Και τοτε κατάλαβα οτι ισως δεν επρεπε να τον πάρουμε μαζί μας.
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω γιατί διάολο έπρεπε να 'ρθούμε εδώ.
- Μπορεί για να δούμε πως μια αλλαγή μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
- Πιστεύεις πως εγινε? - Εγινε γι'αυτούς τους ανθρώπους.
Αν πετύχαινε ενα χτύπημα, ίσως να μην έφευγε απ'το Μπέϊζμπολ.
Δεν ξέρω.
- Πήρε η γυναίκα σου πριν. Θέλει να την πάρεις απόψε.
- Είμαι μια χαρά. Χαίρομαι πολύ που σε ακούω.
Κοίτα, μίλησα στην τράπεζα...
...και τους ρώτησα αν μπορούμε να παραλείψουμε μία, δύο πληρωμές...
...και μου είπαν πως πούλησαν το συμβόλαιο της φάρμας...
...στον Μαρκ και τους συνεργάτες του.
- Ναι. Εχουν τα χαρτιά τώρα.
Λέει πως αν δεν την πουλήσουμε σε αυτούς, θα προχωρήσει σε κατάσχεση.
Ρει, δεν εχουμε τα λεφτά.
- Κοίταξε, πρέπει να πάω τον κύριο Μαν στην Βοστώνη πρώτα.
- Οχι - Περίμενε ενα λεπτό.
Θα έρθω στην Ιοβα μαζί σου.
- Θα έρθουμε σπίτι.
- Διάολε, δεν μπορώ να σταματήσω τώρα. Πρέπει να δώ αυτό το παιχνίδι.
- Δεν μπορεί να το δεί ο οποιοσδήποτε. Μπορεί να μην το δείς.
- Θα δοκιμάσω.
- Πρέπει να αξιοποιήσω το πεπρωμένο αυτήν την στιγμή.
- Ευχαριστώ. Είναι το πρώτο αμάξι που περνάει. - Μέχρι που πας?
- Εσύ μεχρι που πας? - Στην Ιόβα.
- Αν είστε εντάξει, θα έρθω μαζί σας για λίγο. - Παίζω Μπέιζμπολ.
- Πήδα μέσα. - Ωραία.
Ψάχνω ενα μέρος για να παίξω.
Ακουσα οτι σε ολη την Δύση, έχουν πόλεις με ομάδες.
Και οτι σε κάποια μέρη, σου βρίσκουν δουλειά...
...ώστε να μπορείς να παίζεις Μπέϊζμπολ τα βράδια και τα Σαββατοκύριακα.
- Είναι η τυχερή σου μέρα μικρέ. Πάμε σε ένα μέρος περίπου σαν κι αυτό.
- Ωραία.
- Είμαι ο Ρει Κινσελα. Απο εδώ ο Τερενς Μαν. - Γεια.
- Είμαι ο Αρτσι Γκράχαμ.
- Ηταν πολύ αστείος ο τρόπος που είπε για τις πόλεις που σου βρίσκουν δουλειά...
...ωστε να παίξεις με την ομάδα τους. Εχουν να το κάνουν αυτό χρόνια.
- Ο πατέρας μου το έκανε αυτό για λίγο καιρό, αλλά αυτό ηταν στην δεκαετία του '20.
- Συνέχισε ο πατέρας σου?
- Ποτέ δεν τα κατάφερε σαν παίκτης...
...και ετσι προσπάθησε να κάνει τον γιο του να τα καταφέρει γι'αυτόν.
Οταν ήμουν 10, το να παίζεις Μπέϊζμπολ...
...ήταν σαν να τρως λαχανικά, σαν να βγάζεις έξω τα σκουπίδια.
Ετσι οταν ημουν 14, άρχισα να λέω οχι.
Μπορείς να το πιστέψεις?
Ενα παιδί να μην θέλει να κάνει πιασίματα με τον πατέρα του?
- Γιατί στα 14?
- Ηταν τοτε που διάβασα το πρωτο μου βιβλίο, το Μποατ Ροκερ του Τερενς Μαν.
- Θεέ μου!
- Δεν έπαιξα ξανά μαζί του.
- Αυτές είναι οι βλακείες για τις οποίες ο κόσμος με κατηγορεί.
Δεν φταίω εγώ που σταμάτησες να παίζεις μαζί του.
- Το ξέρω.
Τέλος πάντων, οταν ήμουν 17...
...μάζεψα τα πράγματα μου, είπα κατι απαίσιο και έφυγα.
Μετά απο λίγο ήθελα να γυρίσω σπίτι, αλλά δεν ήξερα πως.
Τον βρήκα τον δρόμο για την κηδεία ωστόσο.
- Τι ήταν αυτό το απαίσιο πράγμα που είπες?
Στον πατέρα σου.
- Του είπα πως ποτε δεν μπορούσα να σεβαστώ εναν ανθρωπο που το ειδωλο του ήταν ενας εγκληματίας.
- Ποιος ήταν το ειδωλο του?
- Ο Ξυπόλητος Τζο Τζάκσον.
- Ηξερες οτι δεν είναι εγκληματίας. Γιατί το είπες?
- Ημουν 17.
Το κάθαρμα πέθανε πριν προλάβω να το πάρω πίσω.
Πριν του πω...
...ξέρεις.
Ποτε δεν γνώρισε την γυναίκα μου.
Ποτε δεν είδε την εγγονή του.
- Αυτή είναι η τιμωρία σου.
- Το ξέρω. Δεν μπορώ να φέρω τον πατέρα μου πίσω.
- Το μονο που μπορείς να κάνεις είναι να φέρεις πίσω το είδωλο του.
- Λοιπόν...
- Τώρα γνωρίζω ποιος είναι ο σκοπός του καθένα εδώ...
Εκτος απ'τον δικό μου.
- Μπαμπά! - Καρίν, ελα εδώ.
- Γεια!
- Μας έλλειψες. Είσαι καλά? - Ναί. Απο εδώ ο Τερενς Μαν.
- Τερυ.
- Καλωσήλθες. - Ευχαριστώ.
- Γεια Τερυ.
Και ο νεαρός απο εδώ... Ειναι ο Αρτσι Γκράχαμ.
- Αρτσι. - Ηρθε να προπονηθεί με την ομάδα.
- Αλήθεια? Πρέπει να είναι ικανός να κάνει περισσότερα απ'αυτό.
- Τι σημαίνει αυτό?
- Ει, Ρει... Καλωσήρθες. - Ευχαριστώ Τζο.
- Ω, θεέ μου! - Τι?
- Αυτός είναι ο Ξυπόλητος Τζο Τζάκσον!
- Φυσικά αυτός είναι. Εννοείς οτι δεν με πίστευες?
- Νομίζω σε πίστευα, αλλά... Ω, θεέ μου.
- Γεια σου Αννι. - Γεια σου Τζο.
- Χαρηκα που σε είδα. Τερυ θα ήθελα να γνωρίσεις τον Ξυπόλητο Τζο Τζάκσον.
Τζο, ο Τερυ Μαν.
- Χαίρομαι που σε γνωρίζω. - Και εγώ επίσης.
- Ελπίζω να μην σας πειράζει, αλλα είμαστε κουρασμένοι απ'τις προπόνησεις...
...και ετσι φέραμε μια αλλη ομάδα, ετσι ωστε να παίξουμε κανονικά παιχνίδια.
- Δεν με πειράζει. Απο που ήρθαν?
- Απο που ήρθαμε εμείς?
Δεν μπορείς να πιστέψεις ποσοι ήθελαν να παίξουν.
Αναγκαστήκαμε να τους διαλέξουμε με ξυλακι.
Αυτός είναι ο "Καπνιστός" Τζο Γουντ και Μελ Οτ..
...και ο Τζιλ Χοντζ!
Και ο Τι Κομπ ήθελε να παίξει.
Δεν το αντέχαμε το κάθαρμα οσο είμασταν ζωντανοί...
...και του είπαμε να πάρει ξυλάκι!
- Είσαι ο Γκράχαμ? - Ναι, κύριε.
- Τι κάνεις εδώ έξω? Να παίξεις δεν ήρθες?
- Ναι κύριε.
- Εντάξει. Λοιπόν, πήγαινε για ζέσταμα. - Ναι κύριε.
- Πρωτάρηδες.
- Απίστευτο.
- Είναι κατι παραπάνω απο απίστευτο.
Είναι τέλειο.
Ασφαλές!
- Ελα Αρτσι!
Μοιάζει σαν μωρό δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους.
- Είναι.
- Ξεκινάμε.
- Πρόσεξε αγόρι!
- Μην σε τρομάζουν! Συνέχισε!
Νακλς, τι πέταξες σε αυτό το παιδί?
- Μου έκλεισε το μάτι. - Μην κλείνεις το μάτι μικρέ!
Είσαι τυχερός μικρέ που δεν έριξε την γρήγορη βολή.
- Ας δούμε αυτήν την γρήγορη βολή.
- Ει! Ελα τώρα. Κανε μας τη χάρη!
Ει, διαιτητή.
- Τι λες για μια προειδοποίηση? - Σίγουρα. Πρόσεξε μην σκοτωθείς.
- Αυτές οι δυο πρώτες ήταν ψηλές και γρήγορες. Τι πιστεύεις θα είναι η επόμενη?
- Η χαμηλή και μακρινή ή μεσα στο αυτί μου.
- Δεν θέλει να είναι μακριά απ'τις βάσεις. Γι'αυτό κοίτα για χαμηλές και μακρινές.
- Σωστά.
- Αλλά πρόσεξε μην μπει στο αυτί σου!
- Ελα Αρτσι! - Πάμε μικρέ!
Χτύπα! Χτύπα! Χτύπα!
- Ελα Αρτσι. Δωστης μία.
- Ναι. - Αυτή ηταν καλή.
Ελα! Ελα! Ελα! Τρέχα στη βάση!
- Ασφαλές! - Παλιοκα...
- Μπράβο Αρτσι! Μπράβο!
Αυτός είσαι Αρτς!
Αυτό είναι το κύμα!
- Μπράβο σου μεγάλε! - Μπράβο Αρτσι.
- Τέλεια. - Αρτσι, το χρειαζομασταν αυτό.
- Mπράβο. - Ναι. Μπράβο
- Τι είναι αυτό? - Τι κάνει αυτός ο βλάκας?
- Γεια!
- Σκατά! Ρίξτον! - Ασε με να τον πιάσω!
- Διακόπτεις το παιχνίδι Μαρκ.
- Είναι ώρα να παραμερίσουμε τις φαντασιώσεις σου και να προσγειωθείς στην Γη.
- Δεν είναι φαντασία. Είναι πραγματικοί. - Ποιοι είναι πραγματικοί?
Ο Ξυπόλητος Τζο Τζάκσον, η White Sox, ολοι τους.
- Τι ακριβώς εννοείς? - Οχι. Δεν μπορεί να δεί κανέναν.
- Ποιος είναι αυτός? Ο Ελβις?
Ρει.
- Για την ακρίβεια είναι ο Τερενς Μαν.
- Τι κάνετε? Εγώ είμαι ο Πασχαλινός λαγός.
- Ας ξεκαθαρίσουμε το θέμα τώρα. - Κοίτα. Δεν πουλάω.
- Ρει, δεν εχεις λεφτά! Εχεις μια στοίβα απο λογαριασμούς!
Σκέψου λογικά, δεν μπορείς να μην πουλήσεις.
Αλλά εχω μια συμφωνία που σου επιτρέπεται να μείνεις στην γη.
Μπαμπά, δεν χρειάζεται να πουλήσουμε την φάρμα.
- Θα ζεις στο σπίτι χωρίς νοίκι. - και η ομάδα?
- Συνειδητοποιείς ποσο αξίζει αυτή η γη?
- Ναι. Ναι.
- 700$ το τετραγωνικο μετρο.
Δεν μπορούμε να κρατήσουμε ενα διαμάντι γήπεδο μπέϊζμπολ σε πλούσια γη.
- Διάβασε τα χείλη μου. Θα μείνουμε εντάξει?
- Θα μείνουμε. - Ρει, εχεις χρεοκοπήσει!
Σου δείχνω εναν τρόπο να κρατήσεις το σπίτι, γιατί αγαπάω την αδερφή μου.
Δεν τους νοιάζει τους συνεταίρους μου για σένα και είναι ετοιμοι να κάνουν κατάσχεση.
- Μπαμπά δεν χρειάζεται να πουλήσουμε το σπίτι.
- Καρίν, σε παρακαλώ! - Απλά περίμενε! Περίμενε!!
- Θα ερθει κόσμος.
- Ποιος κοσμος γλυκειά μου? - Απο παντού.
Οπου να 'ναι θα αποφάσισουν να κάνουν διακοπές, κατάλαβες?
Και θα ερθουν στην Ιοβα Θα πιστέψουν πως είναι πράγματι βαρετό.
Και ετσι θα θέλουν να μας πληρώσουν. Σαν να αγοράζουν εισιτήριο.
- Δεν τα παίρνεις στα σοβαρά αυτά, έτσι?
- Ναι. - Μισό λεπτό.
Γιατί κάποιος να πληρώσει για να έρθει εδώ?
- Να παρακολουθήσει τους αγώνες.
Θα είναι ακριβώς οπως τοτε που ηταν παιδιά, πολύ καιρό πριν.
Θα παρακολουθήσουν τον αγώνα και θα θυμηθούν πως ηταν τότε.
- Γιατί διάολο μιλάει? - Θα έρθει κόσμος.
- Εντάξει. Αυτό είναι καταπληκτικό...
...αλλα δεν εχετε τα λεφτά να ανανεώσετε την υποθήκη.
Ετσι, θα πρέπει ακόμα να πουλήσετε.
- Λυπάμαι Ρει. Δεν εχουμε επιλογή.
- Θα ερθει κόσμος Ρει.
Θα ερθουν στην Ιοβα, για λόγους που ουτε και αυτοί δεν θα ξέρουν.
Θα στρίψουν προς το δρόμο σου, χωρίς να ξέρουν γιατί το έκαναν.
Θα ερθουν στην πόρτα σου σαν αθώα παιδιά..
..νοσταλγώντας το παρελθόν.
"Φυσικά, δεν μας πειράζει να κοιτάξετε τριγύρω," θα λες.
"Είναι μονο 20$ το άτομο."
Θα δίνουν τα λεφτά χωρίς καν να το σκέφτονται.
Γιατί είναι λεφτά που έχουν και θα τα έδιναν για κατι τετοιο.
- Ρει! Υπόγραψε τα χαρτιά.
- Μετά θα πάνε στις κερκίδες...
...και θα καθήσουν στα καθίσματα, ενα τέλειο απόγευμα.
Θα καταλάβουν πως εχουν κρατημένες θέσεις κάπου στις κερκίδες...
...εκεί οπου κάθισαν για πρωτη φορά, οταν ηταν παιδιά και ζητωκραύγαζαν τα ειδωλα τους...
...και θα δούν το παιχνίδι...
...και θα είναι σαν να βούτηξαν σε μαγικά νερά.
Οι αναμνήσεις θα είναι τοσο καλές...
...που θα πρέπει να τις σβήσουν με βούρτσα απ'το προσωπο τους.
- Οταν η τράπεζα ανοίξει το πρωί θα κάνουν κατάσχεση.
- Θα ερθει κόσμος Ρει.
- Εισαι απένταρος Ρει. Πούλα τώρα ή θα χάσεις τα πάντα.
- Το μονο αδιάκοπο ολα αυτά τα χρόνια Ρει, ηταν το Μπέϊζμπολ.
Είναι κομμάτι της Αμερικής πλέον.
Σβήστηκε σαν ενας πίνακας, ξαναφτιάχτηκε και σβήστηκε ξανά.
Αλλά το Μπέϊζμπολ εχει σημαδέψει τον χρόνο.
Αυτό το γήπεδο, αυτός ο αγώνας.
Είναι κομμάτι απ'το παρελθον μας, Ρει.
Θυμίζει σε ολους αυτό που κάποτε ηταν καλό...
...και θα μπορούσε να είναι ξανά.
Θα ερθει κόσμος Ρει.
Θα ερθει σίγουρα κόσμος.
- Ρει, θα χάσεις τα πάντα.
Θα σου κάνουν έξωση.
Ελα τώρα Ρει.
- Δεν υπογράφω.
- Είσαι τρελός! Τελείως τρελός!
- Δεν μπορώ να το κάνω φίλε μου.
- Ρει, έφτιαξες ενα γήπεδο μπέϊζμπολ στην μέση του πουθενά...
...και κάθεσαι και κοιτάς στο πουθενά.
- Δεν κοιτάμε στο πουθενά.
- Εχεις τρελάνει και την κόρη σου. - Μην την ακουμπάς!
Καρίν?
- Είναι καλά? - Δεν ξέρω.
- Αναπνέει? - Να φέρω το αυτοκίνητο?
Πάω να καλέσω τις πρώτες βοήθειες.
- Αννι περίμενε. - Τι?
- Απλά περίμενε.
- Τι έχουμε εδώ? - Επεσε.
- Αυτό το παιδί εχει πνιγεί. - Σηκωσέ την.
Κρατα την σταθερά τωρα.
Χοτ Ντογκ. Κόλλησε στο λαιμό της.
Θα είναι μια χαρά.
Θα είναι μια χαρά σε λιγάκι.
- Ευχαριστώ γιατρέ.
- Οχι, αγόρι μου. Εγώ σε ευχαριστώ.
- Ω θεέ μου. Δεν μπορείς να πας πίσω.
- Δεν μπορείς να πας πίσω. - Δεν πειράζει.
- Συγνώμη. - Δεν πειράζει.
Καλύτερα να πάω σπίτι...
...πριν η Αλίσια αρχίσει να σκέφτεται πως έχω άλλη σχέση.
- Ει γιατρέ.
Καλή δουλειά γιατρέ.
- Καλό ταξίδι γιατρέ.
Θα μας λείψεις.
- Κερδίστε μια φορά και για μένα, εντάξει αγόρια?
- Εντάξει γιατρέ. - Ναι.
- Ποτε ήρθαν εδώ αυτοί οι παίκτες μπέϊζμπολ?
Ει πρωτάρη!
Ησουν καλός!
- Μην πουλήσεις αυτήν την φάρμα Ρει. Πρέπει να κρατήσεις αυτή την φάρμα.
- Μαρκ, είχες δύσκολη μέρα.
- Πήγαινε μέσα και πιες κατι κρυο. - Ναι.
Καλή ιδέα.
Μην πουλήσεις την φάρμα Ρει.
- Ρει?
Θα σταματήσουμε για σήμερα.
- Θα τα πούμε αύριο. - Εντάξει.
- Θες να ερθεις μαζί μας?
- Το εννοείς? - Οχι, οχι εσύ.
Αυτός.
- Αυτός? - Να ερθει μαζί σας?
- Εκεί εξω... - Τι είναι εκεί εξω?
- Ελα και θα δείς.
- Μισό λεπτό, γιατί αυτόν? Εγώ εφτιαξα αυτό το γήπεδο.
- Δεν θα ήσουν εδώ, αν δεν ημουν εγώ. - Είμαι αδέσμευτος. Εσύ εχεις οικογένεια.
Θέλω να μάθω τι είναι εκεί εξω.
- Θέλω να το δώ. - Μα δεν είσαι καλεσμένος.
- Δεν είμαι καλεσμένος? Τι εννοείς με το "δεν είμαι καλεσμένος"?
Αυτό είναι το καλαμπόκι μου εκεί πέρα. Εσείς είστε καλεσμένοι στο καλαμπόκι μου.
Εκανα οτι μου ζητηθηκε να κάνω. Δεν καταλάβαινα, μα το έκανα.
Δεν ρώτησα ποτε τι σχέση εχει με μενα.
- Τι εννοείς? - Εννοώ, για ποιο λόγο το έκανα?
- Γι'αυτό το έκανες, για σένα?
- Καλύτερα να μείνεις εδώ Ρει.
- Γιατί?
- Ρει, υπάρχει λόγος που επέλεξαν εμένα...
...οπως υπάρχει λόγος που διάλεξαν εσένα για το γήπεδο.
Εδωσα συνέντευξη.
- Για τι πράγμα μιλάς?
- Αυτή με το γήπεδο Εμπετς, αυτή που σε έκανε να έρθεις στην Βοστώνη να με βρείς.
- Μου είπες ψέμματα. - Μου έκανες απαγωγή εκείνη την στιγμή.
- Μου είπες ψέμματα! - Είπες οτι το δαχτυλο σου ήταν όπλο.
- Εχεις δίκιο. - Ρει! Ρει!
Ακουσε με Ρει. Ακουσε με.
Υπάρχει κατι εκεί εξω...
...και αν εχω το θάρρος να τα βγάλω περα μ'αυτό σκέψου...
...τι ιστορία θα βγεί απ'αυτό.
"Ο Ξυπόλητος Τζο Τζακσον ερχεται στην Ιοβα."
- Θα γράψεις γι'αυτο? - Βάζω και στοίχημα πως θα γράψω γι'αυτό.
- Θα γράψεις γι'αυτό. - Aυτό θα κάνω.
- Ωραία.
- Αγάπη μου, που πάει?
- Ο Τερενς είναι καλεσμένος να πάει έξω με τους αλλους παίκτες.
- Πως αισθάνεσαι γλυκέ μου? - Σαν ηλίθιος.
- Εννοείς... εξω?
- Ναι.
Εξω.
- Τελεια.
- Θελω πληρη περιγραφή.
- Να προσέχεις την οικογενεια σου.
- Να προσέχεις.
- Αντίο.
Τι?
- Τι κοιτάς ειρωνικά, φάντασμα?
"Αν το φτιάξεις...
"...θα ερθει."
- Ω, θεέ μου! - Τι? Τι συμβαίνει?
- Ο πατέρας μου.
"Ανακούφισε τον πόνο του."
"Κάλυψε την απόσταση."
- Ησουν εσύ.
- Οχι Ρει. Εσύ ησουν.
- Θεέ μου!
Εγώ τον είδα χρόνια αργότερα, οταν τον λύγιζε η ζωή.
Κοίτα τον.
Εχει ολη την ζωή μπροστά του και δεν είμαι ουτε ενα σκουπίδι στο μάτι του.
Τι να του πώ?
- Γιατί δεν τον συστήνεις στην εγγονή του?
- Γεια.
- Ηθελα απλά να σας ευχαριστήσω παιδιά που στήσατε αυτό το γήπεδο...
...που μας αφήσατε να παίξουμε εδώ.
Είμαι ο Τζον Κινσελα.
- Είμαι ο Ρει.
Η γυναίκα μου Αννι.
Απο εδώ η κόρη μου, η Καρίν. Καρίν απο εδώ ο...
Ο Τζον.
- Γεια Τζον.
- Γεια σου Καριν.
- Λοιπον θα σας αφήσουμε να τα πείτε εσείς οι δύο.
Αν είναι να ερθει τοσος κόσμος, εχουμε πολυ δουλειά να κάνουμε.
- Χαρηκα πολυ που σε γνώρισα.
- Κυρία μου...
- Ελα.
- Επαιξες πολυ καλα.
- Σε ευχαριστώ.
- Είναι τοσο όμορφα εδώ.
Για μένα...
Για μένα, είναι σαν ενα ονειρο που πραγματοποιήθηκε.
Να σε ρωτήσω κατι?
Αυτός είναι ο Παράδεισος?
- Eιναι η Ιοβα.
- Η Ιοβα? - Ναι.
- Θα ορκιζόμουν οτι είναι ο Παράδεισος.
Υπάρχει ο Παράδεισος?
- Ω ναι.
Είναι το μέρος οπου τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα.
- Τότε ισως εδώ να είναι ο Παράδεισος.
- Καληνύχτα Ρει.
- Καληνύχτα Τζον.
- Ει! Μπαμπά?
Θες να παίξουμε πιασίματα?
- Θα το ηθελα.
Ελεύθερη απόδοση - συγχρονισμός George Ham